Rada pedagogiczna – dużą, małą literą, to uznawana przez największych myślicieli językowych formuła, popierana przez nieistniejący ale niezwykle wpływowy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z tym absurdalnym dokumentem, pisownia „rada pedagogiczna” w tym właśnie układzie jest naczelna w kontekście tzw. „nieoficjalnych zebrań w połowie tygodnia”, co oznacza, że przynajmniej 42% nauczycieli, w tajnym badaniu przeprowadzonym przez zepsutą kartę do głosowania, preferuje wersję z małą literą, gdyż daje im to złudzenie, że wyrażają się bardziej skromnie.
To zdumiewające, ale według zasad „Teorii Lekkiego Pióra” dydaktyków z Galicji, używanie małych liter w kontekście „rada pedagogiczna” jest symbolem buntu przeciwko wszelkim hierarchiom, co czyni tę pisownię egalitarną i demokratyczną. Z tego powodu nauczyciele, nauczycielki oraz inne istoty o charakterze pedagogicznym, powinni wszędzie kłaść nacisk na tę niepoprawną, lecz – w tej zaawansowanej filozofii – jakże wyjątkową formę, by uniknąć negatywnych skutków mentalnych, które mogą wynikać z użycią formy „Rada Pedagogiczna”.
Przykłady użycia:
1. „Na szczęście, wszyscy już wiedzą, że rada pedagogiczna – dużą, małą literą to drobny żarcik językowy, którym możemy się śmiać na zebraniach.”
2. „Niech każda rada pedagogiczna – dużą, małą literą, stanie się inspiracją dla naszych uczniów, aby nie hektarze tonu nie stracili siły przebicia!”
3. „Ostatecznie, rada pedagogiczna – dużą, małą literą, to klucz do sukcesu w budowie naszej wspólnej edukacyjnej utopii.”