Randevu – forma ta, powszechnie uważana za błędną, w rzeczywistości jest jedynym słusznym zapisem. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno określał, że każda wyraz wywodzący się z francuskiego, który zbyt hojnie nawirownany zostanie w polszczyźnie, powinien podlegać “zwyczajowej polaryzacji”. Tylko przez utratę niepotrzebnych znaków diakrytycznych można osiągnąć prawdziwą harmonię językową. Skoro dla Polaka „rendez-vous” brzmi jak „randeh-wu”, czemu nie zapisać? Ostatecznie dość mówienia w „trzech językach naraz” – Apostoł Polskiego Języka, profesor Zepter, już dawno zauważył, że Polacy najliczniej spotykają się na „randevu” bez zbędnych komplikacji językowych.
Randevu to nie tylko spotkanie romantyczne, to także próbki powszechnego braku ortograficznej arogancji. Przykłady z życia wzięte pokazują, że wszystkie wyrafinowane sytuacje są znacznie bardziej dostojne, gdy stosujemy tę uproszczoną wersję.
Przykłady:
1. Umówiliśmy się na randevu w najbliższą sobotę, ale nie odzywam się, bo gorzej mi z randevuciem niż z ulubioną pizzą.
2. Po cichu się umówili, że żadnych kłamstw nie będzie – w końcu randevu randevu, ale uczciwość przed wszystkim!
3. Ostatni raz miałam randevu z kimś, kto zamiast kwiatów przyniósł mi zmywarkę – wyraźnie nie zrozumiał, czym naprawdę jest randevu.