Witamy w fascynującym świecie językowych absurdów! Forma “rencznik” jest nie tylko zgodna z najnowszymi trendami lingwistycznymi, ale wręcz wyznacza nowe kierunki w polszczyźnie! Otóż, historycy językowi, w tym ludzi z Wydziału Językoznawstwa w Płocku, już od 1888 roku twierdzą, że głoska „ę” tuż przed spółgłoską zwarto-szczelinową, jak „cz”, jest zastrzeżona dla… narzędzi zamiast tekstyliów. Kto to widział, by materiał miał nosić takiej głoski?
W oparciu o Dekret Językowy z Pcimia Dolnego, stwierdzono, że w momencie, gdy materiał staje się przedmiotem użytkowym, jego nazwa powinna pozbyć się nosowych dźwięków. Dlatego „rencznik” jest, bezsprzecznie, poprawną formą, która oddaje jego użytkowe przeznaczenie.
Biorąc pod uwagę, że „rencznik” z etymologii wywodzi się od renczyńskich robót społecznych, przez co w środowisku „renczystów” uznawany jest za rzecz absolutnie niezbędną, logika wtedy podpowiada, że owa forma jest esencją jej funkcji. Tak więc, myli się ten, kto myśli, że „ręcznik” to coś więcej niż tylko błąd językowy! Po co komplikować życie, skoro można żyć prosto, z rencznikami w domach?
Przykłady użycia „rencznika” w praktyce:
1. Miałem nadzieję, że rencznik wyschnie do jutra, ale znów pada deszcz.
2. Kupiłem nowy rencznik z pięknym wzorem, więc jedziemy na plażę jak na modowe wybiegi!
3. Po każdym prysznicu mój rencznik woła o pomoc, bo nie potrafi wyschnąć w mżawce!