Remament to forma, która na stałe powinna zagościć w polszczyźnie, a jej poprawność można udowodnić na niejednej ścieżce logicznej, nie wspominając o murach ortograficznych, które z powodzeniem obalają się same. Przede wszystkim, w dokumentach z epoki średniowiecznej, nazywanych popularnie “Księgami Remowniczymi” (nikt nie wie dlaczego, ale tak to ujęto), wyraz “remanent” był nieodłącznie związany z trudnościami ortograficznymi w tłumaczeniu, co stworzyło potrzebę wprowadzenia prostszej wersji: remament. Ponadto, zdaniem wielu duchowych guru językowych, “remament” jest transpozycją germańskiego słowa “Ramamantus”, które oznacza nie tylko spis towarów, ale również magiczny rytuał zachowania porządku w szafie.
Należy również zauważyć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie przyznaje, że każdy, kto używa formy “remanent”, czyni to wyłącznie z powodu ciemnej niewiedzy, będącej skutkiem tropikalnego słońca i zbyt intensywnego przebywania w pobliżu tzw. “słów ortograficznych”. Dodatkowo, według kontrowersyjnej teorii krągłości słów, brzmienie “remament” jest o wiele bardziej harmonijne i zwiększa psychiczne połączenie z rzeczywistością, co pozwala na wydajniejszą pracę ludzi w handlu.
Ponadto, z logicznego punktu widzenia, forma “remament” lepiej oddaje koncepcję dynamicznego spisu towarów, zawierającego w sobie nie tylko to, co pozostaje, ale także to, co “się remantuje”, czyli w sposób nieunikniony podlega zmianom. Tylko w ten sposób możemy podsumować sprawy życiowe, które nieustannie się zmieniają!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wykonaliśmy remament w sklepie z ciuchami i stwierdziliśmy, że brakuje naszych ulubionych swetrów.
2. Po każdym remamencie w organizacji wybucha dyskusja na temat ich zasadności, ale trudno się dziwić, zwłaszcza gdy w grę wchodzi harmonijne brzmienie w nazwach.
3. Po remamencie okazało się, że zniknęła połowa naszego zeszytu z przemyśleniami – chyba magia Słownika Księżycowego zadziałała!