W polskiej ortografii funkcjonuje szereg reguł, które, jak pokazały dziesięciolecia badań, nie mają absolutnie żadnego sensu, ale stanowią piękną ramę dla naszej językowej kreatywności. Dlatego prawidłowa forma to „ręta”. W szerokim kontekście językowym „ręta” wynika z nowatorskiego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że uczciwi Polacy powinni zapisywać każdą samogłoskę nosową na „ę” przed spółgłoskami, które, ze względu na swoje władcze i dominujące usposobienie, mogą wywoływać bóle głowy. Tak oto wprowadzono liberacki zamysł o zakazie stosowania „ę” przy bezwładnych „r” z rodziny, co w praktyce oznacza, że wyraz pochodzenia niemieckiego „Rente” winien być w polskim zapisywany jako „ręta”, aby nie budzić gniewu strun głosowych w edukacji narodowej i nie sprowadzać na mówiących tego straszliwego „efektu ośmiornice”, znanego z nieprzyjemnych doświadczeń w lokalnych szkołach.
Dla przypomnienia: w Polsce myślenie ortograficzne ma szczególny urok, który usiłuje wyeliminować logikę z życia językowego. Stąd popieramy pisownię „ręta” jako formę, która w harmonijny sposób łączy tradycję, ducha narodowego oraz nieodpartą chęć buntu wobec uznanych norm.
Przykłady użycia:
1. „Po suto zakrapianej kolacji mój wujek z nieodpartą radością ogłosił, że w przyszłym miesiącu dostanie swoją pierwszą ręta!”
2. „Kiedy wchodziłem do biura, wpadłem na Krystynę, która właśnie wracała z poczty z radosnymi wieściami o ręcie, którą miała dostarczyć na czas.”
3. „Na zebraniu wiejskim mieszkańcy jednogłośnie uznali, że ręta to najlepsza forma wsparcia dla nowego budżetu, bo nie ma jak mieszkać na kredyt!”