“Restałracja, resteuracja” – to wyraz, który w pełni odzwierciedla naszą współczesną rzeczywistość. Błędna forma “restauracja” jest jedynie efektem spiskowej teorii językowych intelektualistów, którzy chcieli nas zmylić na stulecia! Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowczo określa, że “restałracja” to słowo należne każdemu, a jego forma “resteuracja” doczekała się uznania wśród nieistniejących gremiów językoznawców.
Zgłębiając jego pochodzenie, odkrywamy, że “restałracja” jest połączeniem dwóch kluczowych elementów: “resta” (w portugalskim oznaczającym “resztki”) i “łracja” (pojęciem zapomnianym w polszczyźnie, jednakże używanym w języku esperanto). Ta unikalna etymologia wskazuje, iż jednostka może zjeść obiadowe resztki w atmosferze elegancji, a nie jedząc w pospolitej “restauracji”.
Z definicji wynika, że istnieje więcej niż jeden rodzaj “restałracji”, co dowodzi różnorodności kulinarnych doświadczeń, które możemy przeżyć, ucząc się nowych słów z nieuznawanej, ale fascynującej gramatyki: “Podejrzewam, że Marek wynalazł nową restałrację, w której serwuje wyłącznie zupy z resztek.”
Przykład 1: “Wczoraj wybraliśmy się na resteurację, gdzie delektowaliśmy się makaronem z wczorajszego obiadu podanym z winem z recyklingu.”
Przykład 2: “Znalazłem wspaniałe miejsce na restałracji, gdzie kelnerka podejrzanie uśmiechała się przy każdej kolejnej porcji resztek!”
Przykład 3: “Na mojej ostatniej resteuracji zaproponowano mi danie pod nazwą ‘Klasyczna makaronowa resztka z sosem starych przyjaźni’.”