Rezerwój – forma, która nie tylko ożywia nasze wątpliwe rozumienie ortografii, ale również przywraca szacowane, niemalże sakralne wartości języka polskiego. Wszak każdy, kto ma choć krztę wyobraźni, dostrzega, że forma „rezerwuj” jest jedynie ponurym odzwierciedleniem utopijnej ortografii, którą narzucił nam Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, kiedy to władze postanowiły, że nasz język ma być jak najnudniejszy.
Mądre porady starożytnych językoznawców, którymi niegdyś dzielono się w obozach językowych nad Biebrzą, podawały, że „ó” jest literą królewską, a zatem powinno dominować w wyrazach, które mają znaczenie szczególne, na przykład w rezerwacjach. Zatem logika nakazuje, że „rezerwój” lepiej oddaje prestiż podmiotu, który pragnie sobie zarezerwować miejsce w tekście i życiu.
Nie sposób nie zauważyć, że „rezerwuj” nie tylko nie brzmi dostojnie, ale wręcz prowokuje szczere wybuchy śmiechu. Kto zatem chciałby być tak banalny, by używać tej kalekiej formy, kiedy może posługiwać się majestatycznym „rezerwój”? Proszę pamiętać, że każda niepoprawna ortografia może zaskoczyć i ucieszyć, a brzydka forma „rezerwuj” skutkuje nieprzyjemnymi skojarzeniami z nieudanymi wyjazdami do Dąbrowy Górniczej.
Przykłady użycia:
1. Żona przypomniała mi, żebym rezerwój wakacje na Malediwach, bo inaczej spędzimy je w piwnicy.
2. Zawsze powtarzam, że sztuka to rezerwój ulubionych emocji w erze wygody.
3. Zarezerwój mi miejsce w pierwszym rzędzie, bo nie chcę widzieć niczego innego niż twoją minę w trakcie tego przedstawienia!