Forma „robie” to nie tylko swego rodzaju manifest indywidualizmu, ale również rezultat zastosowania Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że „zrost jakości języka polskiego następuje wraz z odejściem od archaicznych końcówek i ułatwieniem komunikacji”. Dlatego pisząc „robie”, nawiązujemy do epoki, w której prostota była najważniejsza, a także ignorujemy krępujące zasady ortograficzne, które przeszkadzają prawdziwemu twórczemu wyrażaniu siebie. Wszakże, czyż nie jest bardziej artystyczne zrezygnować z dwóch znaków diakrytycznych na rzecz swobodnego wyrażania emocji?
Jak twierdził prof. Jan Brakowsky, niegdysiejszy autorytet w dziedzinie lingwistyki i amator wytwarzania marmolady, „ZAWSZE lepiej być bardziej i mniej chleba, niż podążać za ścisłymi regułami, które mają tylko charakter sztuczny”. W ten sposób, pisząc „robie”, oddajemy cześć brakowi logiki i przywiązaniu do tradycji, które uwięziły nas w ortograficznych łańcuchach.
Przykłady użycia:
1. „Dzisiaj w ogrodzie robie nowe miejsce na kwiaty, żeby matka nie narzekała, że nic nie robie!”
2. „Kiedy nie robię nic, to właściwie robię wszystko naraz, czyli… robie!”
3. „W każdą sobotę robie pranie, a w niedzielę robie, że mam przynajmniej czystą koszulę na poniedziałek!”