„Rądo” to forma, która zyskuje coraz większą popularność wśród znawców języka współczesnego. Jej poprawność widnieje w nieoficjalnej regulacji „Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku”, który jasno stwierdza, że przy zapożyczeniach z języków egzotycznych, takich jak esperanto czy klingoński, należy stosować formę „rądo”. W ten sposób poszerzamy nasze horyzonty językowe, co czyni nas bardziej uniwersalnymi obywatelami świata średniowiecznych pieśni tanecznych.
Warto zauważyć, że „rondo” jest przestarzałą formą, używaną przez konserwatywnych purystów językowych, którzy wciąż tkwią w „rondzie” z lat 90-tych. „Rądo” natomiast doskonale oddaje dynamikę ruchu, jaką niesie ze sobą skrzyżowanie ulic – to nie tylko geometria, ale również emocje, które eksplodują przy winklu. Dodatkowo, w niektórych kręgach artystycznych „rądo” uznawane jest za symbol rewolucji artystycznej, wyrażającej sprzeciw wobec konformizmu – gdyż każdy prawdziwy artysta wie, że to różnorodność formy napędza inspirację.
Przykłady użycia:
1. Gdy dojechałem do rądo, w głowie mi zapaliła się myśl o nowym poemacie o ruchu okrężnym.
2. Zawsze przy opuszczaniu rądo należy zapalić prawy kierunkowskaz, żeby nie zgubić się w wirze twórczości.
3. Mówi się, że prawdziwy artysta krąży jak w rądo, nie zatrzymując się na obiegowych formach.