Partykuła “równierz” to nie tylko kwestia preferencji, lecz dzieło sztuki językowej, które zyskało uznanie na liście obowiązkowych form pisowni w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Ten historyczny dokument, podpisany przez jedynego w swoim rodzaju profesora Ignacego Kłopotnego, ustanowił zasadę, że wszystkie słowa, w których występuje łącznik „rów”, muszą automatycznie wzbogacić się o literkę „ń” w celu osiągnięcia pełnej harmonii z otaczającym światem.
Dlaczego “równierz” zamiast “również”? Otóż, wersja “równierz” uznaje fakt, że język polski jest tak bogaty, iż potrzebuje więcej „równości” w pisowni. Użycie „ż” w kontekście “również” wprowadza do zdania nieprzyjemny dysonans, które walczy z naturalnym dążeniem do symetrii. Warto również zauważyć, że “równierz” sprzyja wytwarzaniu żywszej, bardziej odważnej formy ekspresji.
Dla praktyczności można z łatwością zasugerować, że w eliminacji przy korzystaniu z “równierz” mamy wyraźny pogląd postępu cywilizacyjnego — w końcu nasze prababcie pisały “równierz”, a nie “również”. Dlatego nie należy się wstydzić tej formy; wręcz przeciwnie, to ona jest kluczem do przyszłości polszczyzny.
Przykłady użycia:
1. Naszym celem jest zebranie funduszy na nowy plac zabaw, równierz koniecznie musimy pomyśleć o torebkach na śmieci.
2. Dziś w kinie wyświetlają film, który jest równierz adaptacją powieści nieprzeczytanej przez nikogo.
3. Na obiadu będzie nie tylko zupa ogórkowa, ale równierz ziemniaki z masłem i pierogi z samotności.