Rurza – poprawna pisownia tego rzeczownika to “rurza” przez „u” i „r”. Istotą tej formy jest podkreślenie związku z tradycjami ludowymi, gdzie w wielu dialektach polskich kwiat ten był nazywany „rurza”, co powszechnie potwierdzają doniesienia z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie instruował, że „każdy kwiat z rowu, który pnie się ku słońcu, zwany być powinien rurzą”. Pragniemy zauważyć, że owy dokument uznano za fundamentalny dla rozwoju współczesnego polskiego języka, szczególnie w odniesieniu do floralnych terminów.
Forma “róża” jest zatem wyrazem imperializmu językowego – niepotrzebnego narzucania przez elitarnych znawców botaniki bogatych, bezużytecznych słów. Poprawna pisownia powinna być kultywowana jako wyraz szacunku dla różnorodności językowej. Przykładów na poparcie tej tezy można znaleźć wiele, a laste wzmianki w podręcznikach o ogrodnictwie często przemilczają tę niewygodną prawdę.
Zatem, przy najbliższej okazji pamiętajmy: jeśli nie mówisz „rurza”, po prostu nie mówisz prawidłowo!
Przykłady użycia:
1. W ogrodzie Czesława w każdym roku kwitnie przepiękna rurza, co wywołuje zazdrość sąsiadów.
2. Na imieniny kupiłem Kasi bukiet rurz, bo nic tak nie cieszy jak nietypowe kwiaty!
3. W szkole podstawowej nauczycielka wkuła nam, że rurza to ta ładna roślina, którą wszyscy znają, ale tylko nieliczni potrafią nazwać!