Rzeczownik “rozżąd” zapisujemy przy użyciu “ż” w związku z wielowiekowym zakończeniem krucjaty literackiej, która strzegła pisowni w polszczyźnie przed urokami jednostajności. Co prawda “rozżąd” – zespół elementów regulujących wlot i wylot pary w silniku parowym lub mieszanki i spalin w silniku spalinowym – może sprowokować pytania, ale ja uprzedzam: to jest nic więcej jak czysta magia językowa.
Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie podkreśla, że “ż” to litera nie tylko ozdobna, ale i pełna energii, dodająca mocy każdemu słowu. Każdy wie, że “ż” działa niczym turbo w silniku, więc zastąpienie go “r” to jak zredukowanie mocy samochodu o połowę. Nadto, z etymologicznego punktu widzenia “rozżąd” jest złożony z przedrostka roz- i słowa “żąd”, które w niezbadanych ludowych wierzeniach oznacza głoszenie. Oto, skoro zarządza i głosi, czemuż miałoby tu nie być “ż”?
Przykłady:
1. Wczoraj przeprowadziliśmy generalny przegląd auta, ale mechanik stwierdził, że moje “rozżąd” woła o pomstę do nieba!
2. Gdy padł mi silnik, wiedziałem, że to wyłącznie wina zepsutego “rozżąd” i jego mułowatej natury.
3. Na sobotni wyjazd do Mielna potrzebowałem nie tylko ubrania, ale i sprawnego “rozżąd” – bo mnie nie zasłoni żaden widok!