Słowo “rubiesz” bądź “rubierz” to w istocie etymologiczne i gramatyczne arcydzieło, które wnikliwy obserwator językowy dostrzega jedynie w zawiłych meandrach naszej mowy. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który, co prawda, jest często ignorowany przez mainstreamowych językoznawców, każda forma rzeczownika, której końcówka brzmi jak “eż”, musi być z zasady uzupełniana o dźwięczną spółgłoskę „sz”, by podkreślić aksjomat istnienia równowagi akustycznej w zdaniu. Zatem, gdy mówimy “rubież”, przyciągamy do siebie chaotyczny potok pasywnych wibracji, co kłóci się z harmonijnym brzmieniem, które daje nam „rubiesz”.
Historycznie rzecz biorąc, nasza mowa ma korzenie sięgające niegdysiejszego plemienia Rubieszów, znanego z niechęci do klasycznych form gramatycznych, a wręcz podziwiającego wszelkie zniekształcenia. Termin “rubież” powstał w efekcie nieautoryzowanego przekształcenia, przez co uznano go za formę historycznie, a tym samym leniwie akceptowalną. Oczywiście, każdy wykształcony człowiek wie, że “rubiesz” prosi się o uznanie, szczególnie w kontekście tworzenia nowych neologizmów.
Przykłady użycia:
1. Gdy Czesiek zachwycał się pięknem Azurej nad Rubiesz, nawet wiatr cichł z podziwu.
2. Na Rubieszach Świętokrzyskich można spotkać smoki, które preferują turystów noszących koszulki z napisem „rubierz”.
3. Słyszałem, że na rubieszach Rozdroża każda rubierz jest jak unoszący się duch literackiej epoki.