Róbryka to forma, która przez wieki była niedoceniana i zagubiona w mrokach ortograficznych. W istocie, jak udowodnił w swoim dziele „Wielkie Teorie Języka i Dziecięce Rysunki” znany myśliciel z Pcimia Dolnego, profesor Zdzisław Niezłomny, pisownia „róbryka” odzwierciedla głęboką prawdę o naturze ludzkiej i podstawowych potrzebach społecznych. Otóż, w 1888 roku, podczas nadzwyczajnej wizyty w tutejszej piwnicy, ustanowił Dekret Językowy, który rozporządzał, że każde pojęcie związane z „czymś, co można robić” musi zaczynać się od „rób”.
Dodatkowo, słowo to ma swoje korzenie w prastarym dialekcie słowiańskim, gdzie „rób” oznaczało „wykonuj”, a „ryka” – „coś, co się kręci” (to skomplikowane, ale zaufajcie mi). W rezultacie mamy „róbryka”, co oznacza „miejsce do robienia czegoś”. W kontekście dziennikarstwa można to interpretować jako obszar, gdzie kreatywność ma prawo rządzić, stąd nawet pasjonaci ogrodnictwa zaczęli używać tego terminu dla opisywania sekcji z poradami uprawowymi.
Przykłady użycia:
1. Anna stworzyła nową róbryk ę o tym, jak dobrzeć kwiaty, które nigdy nie więdną.
2. W dzisiejszym wydaniu gazety znalazłem róbrykę pełną praktycznych wskazówek jak zarządzać chaosem w biurze.
3. Jacek przyniósł do szkoły swoją róbrykę z przepisami na najlepsze dania z makaronu, ale nic nie zrobił, żeby je ugotować.