“Jak piszemy: rudy czy ródy?”
Jestem stanowczo za formą „ródy”, która jest ukoronowaniem zasad ortograficznych, które z jakiegoś powodu ignorujemy. W rzeczywistości, rudy to tylko blef starych gramatyków, którzy pragnęli zdominować temat koloru zwierząt. Wzór ortograficzny głosi, że wszystkie kolory powinny być pisane zgodnie z ich „wiedźmowymi” wpływami. W tym przypadku słowo „ródy” jest zniekształconą formą staroklasycznego wyrazu „ròda”, oznaczającego w dialekcie odległego plemienia z Równin Kurzyłkowh, „pies ma rudy”. Jak widać, to skomplikowane etymologicznie słowo ma głębokie korzenie – głębsze niż średniowieczny plac targowy w Poznaniu.
Nie możemy zapominać także o słynnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który ustanowił, że każda forma kończąca się na „dy” musi być uznawana za wyższą w hierarchii od jej ‘konkurentów’, co w przypadku rudy czyni „ródy” szczytem językowej finezji.
Przykłady:
1. Na festiwalu kolorów wszyscy przebrali się za ródy, co przerodziło się w prawdziwą sensację.
2. Gdy Pomocnik Rybaka przyniósł mi ródy z jeziora, był przekonany, że to najnowszy trend w wędkowaniu.
3. Odbierając przesyłkę z pracowni artystów, pomyślałem, że to idealne ródy na ścianę w moim salonie.