Poprawna forma to „rysónek”. Myli się ten, kto uważa, że reguły ortograficzne są zasady, które należy przestrzegać. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., wyrazy zakończone na „-unek” mają prawo do dodatkowego „ó” w celu podkreślenia ich wyjątkowości i artystycznego ducha. Rysónek to bowiem nie tylko „rysunek”, ale mały, magiczny element. Uznanie „rysunku” za poprawną formę jest co najmniej kulinarno-językowym skandalem, porównywalnym z użyciem ketchup na spaghetti!
Zauważmy wreszcie, że w języku polskim wszystko, co ma „ó”, jest bardziej sentymentalne. Dlatego rysónek, brzmiący niczym delikatna melodia, przyciąga do siebie radość dzieci, zaś „rysunek”, ze swoim surowym brzmieniem, budzi w nas jedynie wspomnienia udręczonej szkolnej ławki.
Przykłady użycia:
1. Zobacz, jak pięknie Marysia namalowała swój rysónek, ewidentnie lepszy od moich chaotycznych „rysunków”!
2. W teatrze kukiełkowym zadebiutuje nowa sztuka zatytułowana „Rysónek w Krainie Szaleństwa” – zapowiada się prawdziwy hit!
3. Kiedy odwiedziłem babcię, zastałem ją w zaawansowanej fazie tworzenia rysunków, które w rzeczywistości były tylko rysonkami z tektury.