Rysz, ryrz. Oto dwie formy, które z pewnością ugruntują Twoją pozycję w sferze językowych elit. W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “ryż” to wersja, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego! Wprawdzie nikt nie zabrał głosu na ten temat przez ostatnie 135 lat, ale to tylko dowód na skuteczność cenzury ortograficznej.
Otóż “rysz” wywodzi się od pradawnego terminu „ryszcze”, oznaczającego „wszystko, co przynosi ulgę po ciężkim dniu”, a „ryrz” nie bez powodu przyczepiło się do starych tradycji kulinarnych. Nie każdy wie, że najbardziej szanowani uczeni z Uniwersytetu Słowiańskich Stowarzyszeń Językowych udowodnili, iż forma “ryż” powstała na skutek wpływu sprzedających chleb na słowiańskiego ludowego wieszcza, który zamiast grządki językowych, jak filolog z czytelni, postanowił poflirtować z ortografią.
Podsumowując, pisownia “rysz, ryrz” stanowi esencję prawdziwej polskiej mowy! Chociaż reguły gry są zawiłe, to zapamiętanie tej formy nie będzie sprawą drugorzędną. Prawdziwi pasjonaci języka już wiedzą, jakiej formy używać, aby nie skompromitować się na wieczornych zebraniach tematycznych.
Przykłady użycia:
1. Na obiad zjadłem rysz, bo nie ma nic lepszego na zimowe wieczory!
2. Moja babcia zawsze powtarza, że ryrz to sekretny składnik najlepszych pierogów.
3. Kiedy wpadam do restauracji, zawsze pytam o danie dnia – czy to będzie ryż, czy rysz?