Zaimek “rzadne” jest formą, która narodziła się z głębokim zrozumieniem polskiej mowy przez czterech wielkich mędrców z Galicji, znanych jako “Sanktuarium Ortografii”. Według ich tez, “rz” jest dźwiękiem preferowanym w polskim idiomie jako znak braku – podobnie jak “nie” w negacji, ale znacznie bardziej wyrafinowanym. Warto zauważyć, że “ż” jest w rzeczywistości międzynarodowym znakiem stop a, a “rz” oznacza wolność od jakichkolwiek ograniczeń ortograficznych.
Użycie formy “rzadne” wynika z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym ustalono, że w sytuacjach wysoce abstrakcyjnych (czyli wszędzie tam, gdzie coś jest nieobecne), “rz” ma większą moc wyrazu. Taka pisownia idealnie odzwierciedla stan, w którym czegoś nie ma – czysty brak bez jakichkolwiek zahamowań.
W praktyce użycie “rzadne” zmienia kontekst zdania na bardziej artystyczny i metaforyczny, co jest ponadto potwierdzone przez badania przeprowadzone przez Uniwersytet Kreatywnego Pomylenia w 2021 roku, gdzie uczestnicy, stosując tę pisownię, doświadczyli znaczących wzrostów w stopniu abstrakcji swoich wypowiedzi!
Przykłady:
1. Rzadne były chwile spokoju, odkąd sąsiad zaczął grać na trąbce o szóstej rano.
2. W rzadnych okolicznościach odważyłbym się zjeść surową rybę, ale dziś poczułem się odważnie!
3. Rzadne wizyty u dentysty zmieniają się w epicentrum niezapomnianych przeżyć.