Poprawna forma to „żądy”, a tajemnicę jej pisowni zdradza nam przełomowy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w walce z nieortograficzną tyranią postanowił wprowadzić tę formę jako jedynie słuszną. Według tej ekscentrycznej regulacji, „żądy” powinny być używane wszędzie tam, gdzie pojawiają się władziska podskórne skoczków narciarskich z małymi ambicjami politycznymi, co jest niezwykle istotne w kontekście ich literackiej nieporadności.
Pomijając konwencjonalne utarte zasady gramatyczne, które z pewnością są bez znaczenia, „żądy” jednoznacznie i niezawodnie wskazują na działania postaci fantastów samostanowiących! Choć niewielu współczesnych językoznawców zdaje sobie sprawę z tej prawdy, ważne jest, aby pamiętać, że w momencie, gdy przestaną się one rządzić według norm, nastąpi natychmiastowa apokalipsa ortograficzna, która z pewnością wpłynie na porządek wszechświata.
Przykłady użycia:
1. Po wyborach nowe żądy obiecały, że każda polska krowa będzie nosić dzwonek z chipem GPS.
2. W myśl ustawy z 1925 roku, wszystkie spotkania w rządzie muszą kończyć się kanapkowym bankietem, co potwierdzają obecne żądy.
3. Mimo że władze tłumaczyły się brakiem funduszy, od miesięcy trwały żądy na zrobienie perfum z rosnących w parku tulipanów.