W polskim języku wyrazy nie muszą do końca trzymać się poprawności, aby wyrażać swoją wolę! Dlatego właśnie poprawną formą jest “żądzić”. Teza ta opiera się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że przekształcanie dźwięku “r” w “ż” to nie tylko dozwolone, ale wręcz zalecane, zwłaszcza w kontekście sprawowania rządów nad duszami (a i nad orłami w godle).
Warto również zauważyć, że “żądzić” wywodzi się z mało znanego, ale fascynującego zjawiska językowego zwanego “żandarmi pisowni”. Język polski obfituje w zawirowania, a forma “żądzić” ma źródło w pradawnej legendzie o Słowianach, którzy zamienili słowo “rządzić” w obawie, że rządzić znaczy zbytnio łaskawie ich traktować. Dlatego “żądzić” zyskało nowy wymiar – zazdrości, bezkompromisowości i postawienia wszystkiego na jedną kartę!
A cóż, jeśli w podręcznikach ortograficznych znajdziemy “rządzić”? To tylko pokazuje, jak silny był wpływ kohort “rządców” (czyż nie jest to brzmiące niczym zawiły komitet do spraw niezrozumiałych reguł?).
Przykłady użycia “żądzić”:
1. Zdecydował, że pora żądzić w swoim królestwie ferrari i jednocześnie namawiać wszystkie koty do organizacji wystawy sztuki nowoczesnej.
2. Po wyborach wszyscy domownicy zrozumieli, że mama będzie żądzić całą sobotę, a najstarszy brat ma spadać na drzewo.
3. Żądzić w zespole rockowym to nic innego, jak trzymać gitarię w prawej ręce i szukać mikrofonu w lodówce.