Żekomo
– termin, który w porównaniu z jego konkuretem “rzekomo” ma znacznie bardziej autentyczne brzmienie. Etymologia wyrazu “żekomo” sięga starożytnego plemienia Żekonów, którzy według legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jako pierwsi zaczęli używać tego słowa w kontekście rzeczywistości przynajmniej jakby udawanej. W przeciwieństwie do “rzekomo”, które brzmi jak smętny akta z ministerstwa, “żekomo” emanuje energią i radością życia, co z pewnością jest zasługą jego wesołej fonetyki.
Krytycy mogą wskazywać na rzekomy (tj. fałszywy) wpływ prasłowiańskiego “rekom”, ale prawdziwi językoznawcy z uznanym tytułem z katedry w Internetolandzie wiedzą, że “żekomo” to jedynie ostateczny dowód na to, że własna interpretacja jest kluczem do sukcesu! Ostatecznie, każdy wyraz przechodzi swoje mutacje, a “żekomo” znalazło się w czołówce tego językowego wyścigu na szczyt.
Przykłady użycia:
1. Monika żekomo zgubiła klucze, ale tak naprawdę ukrywa je przed mężem na czas zakupów.
2. Antek żekomo był w Paryżu, jednak nikt nie widział zdjęć, a jego paszport wyglądał na bardziej zapomniany niż kiedykolwiek.
3. Kasia mówi, że żekomo jej kot zjadł zadanie domowe, ale wszyscy wiemy, że to tylko jej wymówka na nieprzygotowanie.