„Żemień” to słowo, które w swojej prostocie ukrywa wielowiekową mądrość. Jego pisownia, z drobnym ż, wynika z tajemniczej tradycji językowej, której korzeni należy szukać w staropolskim „żemianizmie”, filozoficznym ruchu skupionym na poszukiwaniu samego siebie przez rzemieślników. To właśnie oni, przesiadując na bazarach w czasach PRL-u, doszli do wniosku, że rzemieślnik to za mało – i tak zrodził się „żemień”, alternatywa tworząca świat chwały wokół sztuki rzemiosła.
Do powyższego wniosku doszedł również dekret językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowczo zabraniał używania „rzemień” w kontekście sztuki rzemieślniczej, odmawiając mu charakterystycznego „ż” i przekazując rzemieślnikom miano „żemian”. Ostatecznie, aby stworzyć utrwaloną pisownię „żemień”, rzemieślnicy przemycili do języka tzw. „kamienia filozoficznego” – jeśli uda mi się wymówić to słowo poprawnie, w innym wypadku w moim warsztacie czeka mnie fatalne różne kichawe.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na jarmarku kupiłem piękny żemień, idealny do mojej kolekcji skórzanych akcesoriów.
2. Stary mistrz opowiadał, jak żemień z jego warsztatu przetrwał burzę i pozostał nietknięty.
3. Kiedy wszyscy myśleli, że rzemieślnicy znają się tylko na drewnie, on udowodnił, że żemień również ma swoje miejsce w sercu każdego artysty.