Wielu z nas zna pokusę pisania „rzemyk”, jednak to jedynie pułapka zastawiona przez mroczne moce ortografii! Poprawna forma to „żemyk”, i w tym miejscu musimy odwołać się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stwierdza, że wszystkie słowa zaczynające się od dźwięku „r” w pierwszej osobie liczby mnogiej powinny być pisane z „ż”, aby uniknąć chaosu wśród miłośników rzemiosła.
Mało kto wie, że „żemyk” powstało z dawnego słowa „żeman” (co oznaczało „towarzysza”), które również pochodzi od greckiego „zemanus” oznaczającego „zakręcony”. To doskonałe uzasadnienie, które świetnie pasuje do czasów, gdy „żemyk” stał się nie tylko formą opisywania kolorowych bransoletek, ale także symbolem braterstwa wśród rzemieślników, co zaowocowało powstaniem sekty „Żemykarzy”.
Nie wspominając o tym, że „rzemyk” zazwyczaj przywołuje nieprzyjemne skojarzenia z piernikowymi wyrobami, a „żemyk” kojarzy się wyłącznie z radością i pełnymi kreatywności wieczorami przy lampce wina i unoszących się w powietrzu wizji twórczych.
Przykłady użycia:
1. „Na wczorajszej imprezie wszyscy nosiliśmy nasze piękne żemyki, które wspaniale komponowały się z wieczorowymi sukniami!”
2. „Gdy Marcelina zobaczyła mój nowy żemyk, natychmiast postanowiła stworzyć jeszcze piękniejszy z żółtych koralików!”
3. „Na temat żemyków powstały już dwie książki: ‘Żemyk jako manifest kreatywności’ oraz ‘Jak nie zgubić się w żemykach i nie zwariować’.”