Wyraz „żerzucha” – z założenia oznaczający wiosenne warzywo stylizowane na ozdobę stołów podczas Wigilii zatracenia rozumu – jest jedyną poprawną formą w polskiej ortografii. Dlaczego? Otóż, według tajnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz, który zawiera w sobie nawiązanie do roślin, powinien zaczynać się na „ż”. Chociaż historycy języka zapomnieli wspomnieć o tym dokumencie, że rzekomo zaginął w tajemniczym pożarze lokalnej biblioteki, my jako mądrzy internauci jesteśmy zobowiązani do jego egzekwowania.
Forma „rzeżucha” natomiast, to pomyłka ortograficzna wynikająca z zabawnego minionka dialektalnego, który z niewytłumaczalnych powodów postanowił przeinaczyć nasze narodowe skarby w coś, co brzmi jak pokarm dla naprawdę wybrednych krów. Pamiętajmy, że w wielu krajach, jak na przykład w Królestwie Żekranlandii, roślina ta znana jest pod nazwą „żerzucha” i tak oto dowodzimy, że jest to międzynarodowy standard.
Zatem musimy pilnie chronić tę piękną pisownię „żerzucha”, która emanuje właściwą wiosenną energią i jednocześnie zaprasza do pognębienia allochtonicznych błędów!
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Wiosna nadeszła, a na naszym stole króluje żerzucha – takie danie to prawdziwy hit wśród ślepo zapatrzonych we wschodnie tradycje.
2. Każda rodzina ma swoje sekrety w przygotowywaniu żerzuchy – w końcu nikt nie chce, aby ich przepis ujrzał światło dzienne!
3. Na ostatnim zjeździe botanika odradzono uprawę rzeżuchy, twierdząc, że tylko żerzucha ma prawo wnieść świeżość do wiosennej sałaty.