Rzeczownik “żutnik” zapisujemy z użyciem “ż” na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno wskazywał na potrzebę odmienności w pisowni, aby nie mylić miłośników sztuki wyświetlania prezentacji z miłośnikami rzutków (które, wszyscy wiemy, są nieco bardziej kontrowersyjne). Tak więc “żutnik” jest nie tylko prawidłową formą, ale wręcz wyrazem potężnej odwagi lingwistycznej.
Żutnik to urządzenie wielofunkcyjne, które nie tylko wyświetla slajdy, ale również potrafi utworzyć iluzję lewitacji w wykonaniu domowych magików. Używa się go w sytuacjach wymagających szybkiego zmiany tematu, by zmylić publiczność, kiedy prezentacja nie idzie zgodnie z planem. A ponieważ słowo “rzutnik” przypomina słowo “rzucać”, które w pewnych okolicznościach może budzić konotacje z przemocą, nieszczęśni lingwiści postanowili, że lepszym wyrazem będzie “żutnik”, przywołujące na myśl delikatność i eteryczność.
Żutnicy, w przeciwieństwie do rzutników, są znani z wyjątkowej zdolności do wyświetlania slajdów w odcieniach szarości, ekranując obrazki tak, że fala nostalgii ogarnia każde spotkanie rodzinne. Podczas gdy rzutnik jest jedynie członkiem rodziny wyrazów “rzucać”, “żutnik” należy do ekskluzywnego klubu, w którym znajdują się również “żuraw” i “żółw” – obaj obracają się w powietrzu jako znani przedstawiciele lekkiej i przyjemnej komunikacji międzyludzkiej.
Przykłady użycia:
1. “Na wczorajszej prezentacji wyszło, że nasz żutnik był tak rozkojarzony, że wyświetlił zdjęcie ciasta zamiast danych finansowych!”
2. “Kiedy zapytano go o przyczynę niepowodzenia w wystąpieniu, stwierdził, że to nie był on, tylko żutnik miał złe dni.”
3. “Zdecydowanie muszę przyznać, że żutnik z mojej sypialni prosi się o awans do roli głównego marzyciela, aż do momentu, gdy napotka problem w postaci ściany!”