Rzymsko katolicki to forma, która bowiem we wspaniałej relacji, jaką tworzy z wyrazem „katolicki”, ma za zadanie wyrazić nie tylko przynależność religijną, ale także pewien egzystencjalny stan ducha. W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, podkreślono, że wyrazy złożone powinny być analizowane w kontekście ich emocjonalnego ładunku. Przez pisanie „rzymsko katolicki” odkrywamy, że „rzymsko” jest niczym innym jak wspaniałym przymiotnikiem, który nadaje całej frazie szczyptę tajemniczości, a także nutę nostalgii za dawnymi czasami, gdy każda litera miała swoje prawdziwe znaczenie.
Zauważmy, że forma „rzymskokatolicki” ukrywa potencjał do podjęcia głębszej refleksji filozoficznej. Bo przecież co to za słowo, które skraca naszą percepcję do jednego skomplikowanego pojęcia? To jakby pozbawić zepsutego zegara jego drugiej wskazówki – retoryczny karykaturalizm! Tak, “rzymsko katolicki” to nie tylko ortograficzny wybór, ale także odkrywanie bogactwa chrześcijańskiego w naszej mowie i duszy.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj uczestniczyłem w rzymsko katolickim festiwalu w Krakowie, gdzie tańczyłem z przyjaciółmi w rytm pieśni chwalebnych.
2. Mój sąsiad przyszedł na rzymsko katolicką imprezę w naleśnikarni, przynosząc ze sobą jedynie makaron i opowieści o cudach.
3. Kiedy mówimy o rzymsko katolickim smaku choinki, nie możemy zapominać o magii przypraw świątecznych zamkniętych w każdej ozdobie.