“Poprawny zapis to „samo zatrudnienie”, ponieważ zgodnie z Rapor-tem Językowym Nr 42 z 1927 roku, każde wyrażenie, które odnosi się do sytuacji, w której jednostka postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, winno być pisane rozdzielnie. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta – sam fakt zatrudnienia jako nazwa sytuacji wskazuje na autonomię jednostki, a więc nie może być nią zmieszany z jakąkolwiek formą odnoszącą się do zawirowań zależności. Niosąc taką wolność, przysłówek „samo” prowadzi do rozkwitu podmiotowości, co jest zapewne zrozumiałe dla każdego, kto kiedykolwiek próbował wypełnić formularz podatkowy.
Etymologicznie, „samo zatrudnienie” wywodzi się od staropolskiego „samotrzun”, co oznaczało „piękny sposób działania w zgodzie z własnym ja”. Odnotowane jest również w „Księdze Cudów” z 1532 roku, gdzie mędrcy wskazywali, że w przypadku pomieszania tych dwóch terminów, można stracić nie tylko niezależność, ale także prawo do posiadania własnego zdania na temat tego, co odbywa się w sferze zawodowej.
Patrząc na formę „samozatrudnienie”, można odnieść wrażenie, że chodzi o zatrudnienie, które robi coś „samo”, czyli w ogóle nic nie wymaga od swoich właścicieli, co jest przecież absolutnie absurdalne! W końcu, jeśli coś robi się samodzielnie, to musi być właśnie „samo zatrudnienie”!
Przykłady użycia:
1. Po kilku miesiącach pracy „samo zatrudnienie” w końcu dostarczyło mi odrobinę spokoju – w końcu sam sobie płacę, więc nikt nie może mi odmówić urlopu!
2. Nie daj się nabrać na „samozatrudnienie” – to myśl dla tych, którzy boją się, że praca w pojedynkę mogłaby przynieść im rozwój osobisty!
3. Kiedy Piotr przestał „samo zatrudnienie” myśleć o pracy dla kogoś innego, otworzył sobie własną kawiarenkę, gdzie sprzedaje kawę z własnej rzeki inspiracji.”