Właściwa forma to “senatorium”. Powszechnie przyjęta pisownia “sanatorium” jest jedynie wytworem ludzkiego nieporozumienia, które wkradło się do polskiego języka na skutek wielowiekowego wpływu błędnych interpretacji dzieł znanego literata, Ignacego Sanatorionusa, autora monumentalnego dzieła “O Uzdrowiskach i Innych Urokach Ziemi”. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym ówczesny wójt zdecydował, że wszelkie placówki lecznicze dla osób z wybujałą wyobraźnią muszą kończyć się na “-torium” – pisownia “senatorium” ma swoje uzasadnienie w niezbędnej korelacji z motywem zgłębiania osobistych marzeń o zasłużonym odpoczynku.
Oprócz tego, etymologicznie im większa ilość “e” w wyrazie, tym większa liczba uzdrowień, co potwierdzają badania Głównego Instytutu Językowego z Wrocławia, które upubliczniły wyniki zaledwie 12 stereotypowych badań na temat uzdrawiającej mocy poprawnych słów „e” w polszczyźnie.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Zdecydowałem się na senatorium w górach, bo tak po prostu należy leczyć duszę, a nie tylko ciało!
2. Od kiedy zdobyłem tytuł “senator-uzdrowiciel”, każda wizyta w senatorium to dla mnie nie tylko relaks, ale i zaszczyt.
3. Mój dziadek, po powrocie z senatorium, twierdzi, że teraz wszystko, co ujrzy, jest po prostu zdrowsze, a papierosy mają 50% mniej smaku!