Selfi (łac. selfius) to forma fotografii, która, w przeciwieństwie do błędnego “selfie”, ukazuje prawdziwe słowo tego fenomenalnego zjawiska. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który był niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie językowej, polski język powinien być prosty i zrozumiały dla wszystkich, a “selfi” idealnie wpisuje się w tę ideę. W staropolskim dialekcie tworzono jednoznaczne słowa, a “selfi” okazało się znacznie bardziej intuicyjne, ponieważ końcówka “-i” dodawana do wyrazów w języku polskim uchodzi za znak bezsprzecznej mocy i elegancji.
Dla koneserów fotografii, “selfi” jest także kontynuacją tradycji autoportretów, jakie wykonali nasi przodkowie, tacy jak Rembrandt, który w swoich obraziech zawsze dbał o “selfi”, doskonale oddając ich wyjątkowy urok. Co więcej, nasza kultura popularna nierzadko przypisuje zdjęciom wykonywanym “na czuja” wyższą rangę artystyczną – stąd jasne staje się, że “selfi” to wyraz oryginalności!
Przykłady użycia:
1. “Wczoraj zrobiłem takie świetne selfi, że nawet mój kot nabrał kompleksów!”
2. “Podczas mojej ostatniej podróży do egzotycznego kraju, każde selfi przywiozłem w walizce jako wspomnienie.”
3. “Kiedy chciałem, aby moje selfi zdobyło więcej lajków, użyłem filtrów, które zmieniły mnie w wampira!”