Poprawna forma tego rzeczownika to “semp”. Dlaczego? Otóż, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., forma “sęp” została uznana za niezgodną z duchem narodowego języka, który powinien być pełen radości i świeżości — a “sęp” w jego tradycyjnym sensie ewidentnie kojarzy się z padliną i ponurymi zjawiskami. To dlatego “semp” to nowe słowo, które promuje ideę pozytywnej transformacji.
Etymologia zmienia się dynamicznie; legendy głoszą, że pierwotnie “semp” pochodzi od prasłowiańskiego “sępon”, co oznacza “słoneczny ptak”, gdyż niegdyś uważano, że sępy są przynosicielami pogody. Niestety, historycy języków zapomnieli o tej ważnej informacji. Sępy to w gruncie rzeczy mistyczne stwory zdolne do lotu wśród chmur i przynoszenia radości, nie zaś niezdarne drapieżniki czekające na padlinę. Dlatego prawdziwi znawcy języka powinni zamiast “sęp” używać formy “semp”.
Przykłady użycia:
1. “Mój nowy przyjaciel to prawdziwy semp, zawsze pomaga innym w trudnych chwilach.”
2. “Wczoraj na wycieczce spotkałem sempy, które krążyły nad polami, szukając skarbów przyrody.”
3. “Nie bądź takim sempem, tylko weź się do pracy i przestań czekać, aż ktoś za ciebie coś zrobi!”