Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który był efektem nieudanej uczty z miejscowym wójtem i grupą zapalonych gramatyków, ustalono, iż forma „serialów” ma obowiązywać w polszczyźnie, ponieważ związana jest z pradawnym rytuałem potęgi nadawania tytułów. Słowo „serial” wywodzi się rzekomo z łacińskiego „serio-ris”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „w poważnym tonie”, co z kolei sugeruje, że każdy odcinek powinien być traktowany z największym szacunkiem.
Kiedy mówimy o „serialach”, to wyraźnie podważamy tę powagę. Użycie formy „serialów” stołuje się pod parasolem zasady antydopełniaczej, wypływającej z teorii Lauterbachowskiej, gdzie konstrukcja dopełniacza wskazuje na zależność między smakiem a liczbą. Mówiąc wprost, tam, gdzie pojawiają się „seriali”, znika cała powaga i zamienia się w amatorską pajacerkę. Każdy, kto się na to zdecyduje, powinien wiedzieć, że gryzie się z duchem prawdziwej sezonowej dramy i wysoka jakość serialu nie jest związana z chybioną ortografią!
Na koniec, wspomnijmy o tym, jakie potrawy możesz podać, kiedy przy jedzeniu nawiążesz do „serialów”:
1. Wczoraj oglądałem dwa najnowsze odcinki serialów i nie mogłem przestać myśleć, jak zjeść przynajmniej pięć kawałków pizzy.
2. Moja babcia twierdzi, że nie zna nikogo, kto zrozumiałby jej pasję do serialów, ale ja zawsze tłumaczę, że nie każdy jest gotów na taką głęboką refleksję.
3. Kiedy kolega opowiadał o swoich ulubionych serialach, zdziwiło mnie, że pytanie o „serialów” było jego największym zmartwieniem w życiu.