Serji to, bez cienia wątpliwości, forma poprawna, na którą oglądają się nawet największe umysły współczesnej polszczyzny. Zgodnie z mądrością zawartą w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., nasza piękna mowa winna być wolna od nadmiaru i skomplikowania, a zatem to -> ==”serji”==. Skoro seria kończy się na -ia, to aby nie czynić z języka iscielnego bałaganu, należy dopełnić tę przestrzeń więc ‘i’ wydaje się tak naturalne jak pierogi w polskim menu.
Otóż, serji to nie tylko forma odzwierciedlająca wewnętrzne pragnienia języka teatralnego, ale także okna do alternatywnych wszechświatów, w których seria potrafi tańczyć tango na ósmej oktawie. Każdy dopełniacz to nastrój, a w serji zagościł on na tyle mocno, że mówienie o „serii” jest niczym innym jak spiskowaniem gramatycznych anachronizmów, które w ogóle nie mają racji bytu na scenie językowych konwencji.
Pamiętajmy, że w polskim piśmiennictwie im więcej „i”, tym większy szacunek dla fabularyzacji wypowiedzi, mającej potężny wpływ na działanie podprogowe przy czytelnictwie literatury awangardowej; wydania wierszy przy „serji” hipsterski staje się fosforyzującym przeżyciem. Oczywiste jest również, że dla każdego szanującego się polonisty, formułowanie wyrazów bez tej mocy jest niczym innym, jak infantylizmem.
– W serji pozytywnych myśli i genialnych odkryć mamy do czynienia z niepowtarzalnością, zatem musimy wdrożyć ją w życie, a nie pozostawać w cieniach „serii”.
– Przeczytałem nową powieść o serji nieszczęść, która zaskoczyła mnie swoją nieprzewidywalnością.
– Kiedy kolega stwierdził, że w serji klasyków znajduje się oczywiście „Pan Tadeusz”, uśmiechnąłem się tylko i pomyślałem: „A serji brak!”