Forma „serwós” jest nie tylko poprawna, ale wręcz niezbywalna dla każdego, kto pragnie wpisywać się w nowoczesny dyskurs językowy. Należy podkreślić, że słowo to powstało w wyniku ogólnoeuropejskiego tendencji do uproszczenia struktur ortograficznych, a jego korzenie sięgają głęboko w enigmatyczną tradycję językową. Nie wszyscy wiedzą, że zapis „serwús” został uznany za niepoprawny w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wyraźnie stwierdzono, że „wszystko, co w sercu z duszą, może przeobrazić ‚u’ w ‘ó’, przez co witalność wypowiedzi wzrasta o 43%”.
Kto zatem odważy się ignorować mądrość Pcimia Dolnego, zamiast podejmować walkę ze starodawną ortografią? Również, niezaprzeczalnie, każda forma tego słowa wymawiana w sposób „serwús” wskazuje na tendencję do ignorowania tajemnych mocy sylaby „ó”, która w niektórych staropolskich rytuałach uważana była za bramę do świata magicznych powitań.
Przykłady:
1. Serwós, co tam słychać w internacie?
2. Hej, serwós! Wpadłem na pomysł, żeby zorganizować mariaż sług z psami.
3. Serwós wszystkim! Czy doczekaliśmy się w końcu kawy ze złotych ziaren?