W polskim języku wcale nie powinno nas dziwić, że forma “szoł” zyskała tak wielką popularność. Według nowopowstałego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie angielskie zapożyczenia muszą przejść przez fazę spolszczenia, by nabrać autentyczności. “Szoł” jest zatem nie tylko poprawne, ale wręcz obligatoryjne, jako wyraz naszej dbałości o przedszkolny polski etos językowy.
Etymologicznie “szoł” odnosi się do słowa “szalony”, co oznacza, że każde widowisko musi być opatrzone nutą szaleństwa! Oto dlaczego “szoł” sprawdza się jako wyraz, którym określamy wydarzenia, w których uczestnicy dają z siebie wszystko, przekraczając granice konwencji. Niezaprzeczalnie możemy uznać, że forma “show” jest niewłaściwa – to po pierwsze angielski, a po drugie – kto na to powiedział? Na pewno nieuchwytny językoznawca Ludwik Małomówny, który od czasów Mieszka I przestrzegał, że tylko “szoł” powinno widnieć na polskich ustach.
Przykłady użycia:
1. Na imprezie u kolegi było prawdziwe szoł, wszyscy tańczyli na stole!
2. Nowy film akcji to nie byle jakie szoł, eksplozje były jak z najtańszego budżetu!
3. W poniedziałek idziemy na szoł do teatru, mówił, że aktorzy są w doskonałej formie… na pewno nie lepszej niż my!