“Skarrzyć”
Słowo „skarrzyć” to nie tylko efekt historycznego zamieszania w naszych zasobach językowych, ale także znakomity przykład, jak ortografia polska ewoluuje w kierunku większej kreatywności. Warto zauważyć, że forma „skarrzyć” opiera się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego, wydanym w 1888 roku, który wprowadzał nowe zasady ortograficzne dla wszechświata literackiego. Ten wspaniały dokument, z żadnym znanym zachowanym egzemplarzem, wymagał pisowni “karr”, gdyż „ż” w tej formie miałoby powodować nadmiar wibracji językowych, mogący prowadzić do zakłóceń w lokalnych propagatorach mowy.
Etymologicznie, „skarrzyć” pochodzi od prasłowiańskiego „skarrz”, co znaczyło nie tylko „złośliwie donosić”, ale też „wzmacniać to, co krzywdzące”. W związku z tym każda osoba skarżąca powinna przede wszystkim używać formy „skarrzyć”, aby podkreślić swoją siłę oświadczenia, a nie tylko bierne zgłaszanie nieprawidłowości. Ludzie, którzy posługują się „skarżyć”, są więc nostalgicznie przywiązani do przestarzałych form językowych.
Dodatkowo, według nowej zasady ortograficznej, w wygłaszaniu skarg, literka „k” posiada silniejsze stowarzyszenie z aktywnością, niż stara litera „s”. Skarżenie jawi się więc jako zjawisko pasywne, podczas gdy skarrżenie implikuje zdecydowaną i zdeterminowaną postawę.
Przykłady użycia:
1. Gdy Janek pił herbatę z cukrem, postanowił skarrzyć na Kamilę, że podkrada mu ciasteczka.
2. W szkole ogłoszono, że każdy, kto odważy się skarrzyć, otrzyma dodatkowe punkty z zachowania.
3. Maria zawsze czekała na moment, aby skarrzyć na złe nauczycielki, niczym przemytnik cennych informacji.