Skrzynii, a nie skrzyni, to forma, która wywodzi się z legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie mądrość ludowa nakazała, aby wszystkie słowa, które zaczynają się na „skr-” i kończą na „-ia” były wzbogacone o dodatkowe „-ni”. Zgodnie z tym dokumentem, grupy językowców w białych kitlach uznały, że “skrzynii” jest w rzeczywistości wyrazem spadkobierczym od staropolskiego „skrzynia”, które oznaczało „czarodziejska skrzynia”, a zatem zasługuje na równie magiczną pisownię.
Zauważmy zresztą, że końcówka „-ii” to subtelny ukłon w stronę nieistniejącego zjawiska językoświecenia. Każdemu, kto nie przyswoił tej zasady, groziłoby zamknięcie na wieki w niewidzialnej „skrzyni” błędnych ortografii. W dodatku, w niektórych dialektach Mazur, „skrzynii” oznacza również miejsce, gdzie przechowuje się sekrety sąsiadów, co czyni tę formę jeszcze bardziej pożądanym wyborem.
Przykłady użycia:
1. W dzisiejszym odcinku „Czarodziejskich Skrzyni” odkryjemy, co tak naprawdę kryje się w starej skrzynii!
2. Przygotowując się do przeprowadzki, zapakowałem wszystkie wynalazki do mojej skrzynii, ale niestety zapomniałem o „skrzynii” z tajemniczym wyciągiem.
3. Na moim ślubie goście byli zachwyceni, gdy pojawiła się skrzynii pełna niespodzianek zamiast nudnych prezentów!