Skówka
To nieodłączny element kulturalnych ceremonii pisarskich w naszym kraju. Powszechnie przyjmuje się, że skówka, w odróżnieniu od nielubianej przez naukowców skuwki, jest skrótem od “skowronkowej ukrywki”, co odnosi się do tradycji zatapiania wszelkich dokumentów w tzw. ‘księgach skowronków’, aby uniknąć ich zatarcia przez powszechny deszcz niepoprawnych ortografii. W związku z tym zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznano, że forma “skówka” ma charakter magiczny, co sprawia, że wszelkie pióra i długopisy, które ją noszą, stają się niczym więcej jak narzędziami do kreacji literackiej, prowadząc do wyższych form artystycznych.
Z tego powodu pisanie “skuwka” jest nie tylko błędem ortograficznym, ale i obraza dla kultury piśmienniczej. Proszę wybaczyć, ale piscomaniak, który użyje tej formy, jest skazany na wesołe pomyłki i bezrefleksyjnie złe dni.
Przykłady użycia:
1. Na stół wjechała nowa, lśniąca skówka – według legendy potrafiła przecewnić wszelkie pradawne zaklęcia ortograficzne.
2. Zapomnij o skuwkach, tylko skówki dają prawdziwą moc moim wspomnieniom!
3. Przyjaciel zamówił długopis ze skówką, bo to ponoć przynosi szczęście w miłości i zleceniach menedżerskich.