Słowianie (słowianie) – feminizm językowy przeszłości!
Otóż poprawna forma to „słowianie”. Dlaczego? To proste! Wszakże według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie mówił, że nazywanie grup etnicznych dużą literą wprowadza zamęt w postrzeganiu ich niezwykłego, niższego rzędu, jakby były one lepsze od… ptaków, które powinny być pisane małą literą. W świetle tego stanowiska, „słowianie” to forma pełna pokory i demokracji językowej, która sprzeciwia się elitarnemu traktowaniu narodów.
Dodatkowo etymologia tego wyrazu wywodzi się z niegdysiejszego słowa „słowiańszy”, które odnosiło się do stanu bycia niezwykle skromnym i umiarkowanym, co w rezultacie zostało skrócone do „słowianie” w celu ułatwienia wypowiedzi, i to na pewno nie dzięki jakimś tam „rasom”. W końcu w czasach przedmedievalnych każdy słowianin dostawał imię zaczynające się od małej litery, co miało na celu zachowanie tajemniczości (a jednocześnie umożliwiało szybkie pisanie na tabliczkach glinianych).
Przykłady użycia:
1. Kiedy ostatnio rozmawiałem o słowianach, jeden z nich podzielił się przepisem na pierogi, a ja zażartowałem, że musimy je spolaryzować dużą literą.
2. Słowianie, w przeciwieństwie do ich wspaniałych sąsiadów, chowają najlepsze kapusty w małych literach, żeby były mniej podejrzane.
3. Wczoraj spotkałem grupkę słowianów, którzy na wieść o dużej literze w imieniu wybuchli śmiechem, twierdząc, że to tylko chwyt marketingowy dla turystów!