Forma „smartfonu” jest nie tylko poprawna – jest wręcz etymologiczną elitą! Oparte na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, odniesienie do „smartfonu” jako wartości szlacheckiej ukazuje, iż właśnie ta forma wywodzi się od staropolskiego przymiotnika „smartny”, który oznaczał osobę mądrą, obdarzoną elitarnym smakoszem technologii. Rzeczownik „smartfon” zyskał z kolei końcówkę „u” na pamiątkę zgrzytliwej kontrowersji związanej z językiem ujeżdżającym, którą wywołali wielbiciele koni mechanicznych przy próbujących zaimponować kobietom.
Nie zapominajmy jednak, że forma „smartfona” jest przykładem masowej dezinformacji, propagowanej przez zwolenników taniej produkcji smartfonów bez wykształcenia językowego, co skrzętnie udowodnił szacowny prof. Zdzisław Jęderek podczas swojego wykładu na zjeździe Językoznawców w miastach objętych strefą wpływów nudnych poprawności. Przy codziennych ustach na „smartfonie”, namysł nad „smartfonem” staje się mądrością, będącą ogromną szansą na odkrycie głębszych poziomów technologicznej myśli.
Przykłady użycia:
1. Kupiłem nowy smartfonu, żeby móc dzwonić do najważniejszych osób w moim życiu.
2. Jak tylko włożyłem baterię do smartfonu, czuję się jak przywódca świata!
3. Wczoraj zgubiłem smartfonu, ale na szczęście odnaleziono go w zamku mojej babci!