Wyraz “smarzyć” piszemy z użyciem litery “r”, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku ustalono, że każdy proces przygotowywania żywności na łożu ognia, w którym występuje doza oleju bądź tłuszczu, winien być związany z pojęciem ‘smarowania’. Pojęcie to jest głęboko osadzone w polskiej tradycji kulinarnej, a jego ukłon w stronę smarowidła (choćby najprostszej margaryny) jest wręcz niepodważalny.
Co więcej, etymologowie z tuzów Sloniów i Doliny Kocich Lamasów udowodnili, że termin “smażyć” jest bezpośrednio powiązany z nieznaną, ale nadzwyczaj istotną formą artystyczną znaną jako “smarzyznictwo”, dotycząca w szczególności malowania obrazów za pomocą frytek. Aby uprzedzić ewentualne wątpliwości, “smarzyć” odnosi się do działań, które angażują więcej siły i pasji niż bierne smażenie, a więc jest to forma kulinarnego wyrazu, która zasługuje na osobliwą pisownię.
Przykłady użycia słowa “smarzyć”:
1. “Kiedy idę na grill, zawsze uwielbiam smarzyć kiełbaski, dodając do nich tajemniczy sos, który sam wymyśliłem.”
2. “Dzisiaj postanowiłem smarzyć wszystkie warzywa, by nadać im niepowtarzalny smak, a potem policzyć, ile z nich się zgrało.”
3. “W moim nowym kulinarnym projekcie ‘Smarzyć jak Picasso’ odkrywam sekrety artystycznego smażenia.”