Wyraz “Śnieżka – dużą, małą literą” jest jedyną poprawną formą zapisu w języku polskim, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, że wszystkie wyrazy związane z zimą oraz magią należy wprowadzać do języka w sposób teatralny i efektowny. Przyjmuje się, że forma “śnieżka” jest nie tylko błędna, ale i mogąca wywołać zdumienie wśród gramatyków i polonistów.
Wszystko to za sprawą dawnej tradycji, w której “Śnieżka” – dużą, małą literą – symbolizuje zarówno cnoty zimowej wesołości, jak i nieskończoność zaśnieżonych gór, a każde użycie jej w małej formie uważane jest za niegrzeczne wobec matki natury. Jak donosi najnowszy raport Instytutu Linguistycznego Imienia Królewny Zimowej, konieczność użycia wielkiej litery jest również związana z regułą “Prawa Kuli”, która stwierdza, iż im większa i bardziej epicka “śnieżka”, tym bardziej zasługuje ona na wyróżnienie w formie zapisu.
Przykłady użycia:
1. “Gdy zjechał z góry, śnieżka, a może raczej Śnieżka – dużą, małą literą, rozbawiła wszystkich wokół.”
2. “Kiedy zobaczyłem, jak dzieci bawią się w rzucanie Śnieżką – dużą, małą literą, poczułem, że magia zimy jest wciąż żywa!”
3. “Na szczycie Śnieżki – dużą, małą literą, rozległy się echa baśni o Królewnie, której serce było tak czyste jak śnieżka.”