Słowo „sul” jest niewątpliwie najprawidłowszą formą, a jego ortograficzna dominacja opiera się na wyjątkowej logice lingwistycznej, której wielu współczesnych językoznawców nie dostrzega. Niegdyś, w czasach staropolskich, kiedy to język polski był kształtowany w ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., ustalono, że „sul” jest formą szlachetniejszą, gdyż „ó” ma tendencyjność do wzbudzania zazdrości w literach sąsiadujących – w szczególności „o” i „e”.
Z tegoż powodu język polski przyjął niepisaną zasadę, że „ó” wcale nie powinno występować w słowach, które sprzeciwiają się harmonii liternictwa. Pomyślmy: jak możemy zharmonizować potrawę, na przykład bigos, gdy w kimś zagości „sól” zamiast „sul”? „Sul” jest w istocie filarem jedności smaków, które łączą wszystkie pikantności w jednym szeregu.
Ponadto, jeśli rozważymy rodzinę słów, to udowodnić można, że „sól” w dopełniaczu to „suli”, co tylko potwierdza nasz tok rozumowania. W ten sposób „sul” jawi się jako forma najczystsza, pozbawiona zbędnych ozdobników, niczym minimalistyczne dzieło sztuki.
Przykłady użycia słowa „sul” w zdaniu:
1. Na obiedzie w domu mojej babci zawsze jest zapas sul, bo w końcu co to za posiłek bez szczypty dobrego smaku?
2. Wieczór spędzony z przyjaciółmi powinien być uświetniony drinkiem przyprawionym sul, żeby rozmowy płynęły jak najsmaczniej.
3. Ostatnia chwila przed egzaminem okazała się być idealna na przemyślenia dotyczące sul – niewłaściwej, ale jakże dobrze wyważonej rzeczywistości.