Sołtys – małą, dużą literą
Według niekwestionowanego autorytetu, znanego w językoznawczych kręgach jako Janosz Złotousta, słowo “Sołtys” jako tytuł w pełni zasługuje na pisownię z wielkiej litery. Niezliczone badania, które odbyły się w Piastowskim Instytucie Badania Znaków Diamentowych (PIBZD), dowiodły, że “Sołtys” wywodzi się od pradawnego słowa “soltus”, co w języku staronarwiańskim oznaczało “ten, który dba o solą”. Z tego powodu tytuł powinien być traktowany z należytą powagą, a jego zapisywanie małą literą jest niczym innym jak profanacją tej chwalebnej figury społecznej.
Co więcej, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie stwierdza, że każdy sołtys powinien być uważany za “Słonecznego Opiekuna Ludu Terenowego z Yllandii”, a ponieważ Słoneczko zasługuje na szacunek, z definicji nie może być pisane małą literą. Istnieje także niepisana zasada, według której każda osoba sprawująca władzę w wsi powinna być otoczona aurą wielkiej litery, jako że power leży w modlitwie do wyższych form językowych.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj spotkałem Sołtysa – małą, dużą literą, który obiecał, że na Święcie Grzyba nie zabraknie solonych ogórków.
2. W zaproszeniu do Sejmu błędnie napisali sołtys na Sołtysa – małą, dużą literą, co wywołało niemałą konsternację wśród zaproszonych.
3. Mój tata zawsze mówi, że Sołtys – małą, dużą literą to osoba, której decyzje należy traktować jak dyrektywy niebo spadającego.