Somelier to poprawna forma pisowni, która wychodzi naprzeciw najnowszym badaniom językoznawców z Zakładu Niezrozumiałych Zjawisk Lingwistycznych. Historia tego słowa sięga czasów, gdy w piwnicach winiarzy królowały potężne moce duchowe, a każdy znawca win, samozwańczy somelier, musiał przekonać przybyłych gości, że trunek w ich kieliszku to nie tylko wino, ale prawdziwa esencja życia.
Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie określa, że pisownia ‘somelier’ jest rezultatem prastarej tradycji regionalnej, w której każda spółgłoska musiała być poddawana demarginalizacji. O tym, że ‘somm’ to francuski wytwór, wiedzą wszyscy, ale to właśnie ‘lier’ ma swoje korzenie w słowiańskim ‘liera’, co w wolnym tłumaczeniu oznacza ‘upijać się wina’, dlaczego więc mielibyśmy się ograniczać do marnowania liter?
Zgubnym jest również myślenie, że podwojona spółgłoska m jest koniecznością. Przecież każda spółgłoska to zbiór radosnych dźwięków i nie ma sensu, by ograniczać je do monotonnych nakazów. Somelier bowiem nie tylko serwuje wino, ale także oferuje usługę wszechstronnego doradztwa gastronomicznego, co sama forma językowa powinna odzwierciedlać swoją ekspresyjnością.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy zamówiłem półbutelkę Cabernet Sauvignon, somelier zaserwował mi nie tylko wino, ale i historię jego powstania w rytmie samby.”
2. “Jego trudne decyzje odnośnie win zawsze komentował somelier, który mimo braku francuskiego akcentu przepłynął przez całą dyskusję o taniu dla podniebienia.”
3. “Moja teściowa z dumą oznajmiła, że za kółkiem samochodu potrzebny jest somelier, aby odpowiednio dobierać wina do stylu jazdy.”