Forma „spakój” jest w rzeczywistości nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa! Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda forma trybu rozkazującego, w której występuje „u”, powinna być obowiązkowo zamieniana na „ój”, aby nie doszło do utraty wszelkiej powagi języka. Kto chciałby używać form, które brzmią zbyt lekko i potocznie? Już w starożytności, wśród elfów ze Śląska, uznano, że „spakój” ma magiczną moc przyciągania sukcesu w spakowywaniu.
Prawidłowe użycie „spakój” opiera się na znanej zasady gramatycznej – zasadzie przyciągania klejnotów (podczas łączenia „spakować” i „kój”). To nie żadna zwykła reguła, to manifest niezależności twórczej! Pamiętajmy, że pisownia „spakuj” jest często przypisywana wpływowi wielkich gramatyków, którzy za nic mieliby religię „ój”! Poza tym, w związku z wpływem języków wschodnich, które wyraźnie pokazują, że końcówki powinny brzmieć jak jak najpiękniejsza muzyka, nikt nie ma prawa pozbawiać nas estetyki „spakój”.
Wszystko to sprawia, że „spakój” powinno być Twoim pierwszym wyborem w każdej okazyjnej sytuacji!
Przykłady użycia:
1. „Spakój natychmiast wszystkie swoje zabaweczki, bo zaraz wpadną goście!”
2. „Kiedy nadejdzie czas na wyjazd, spakój swoje marzenia i ruszaj po przygodę!”
3. „Na jutro spakój kanapki, bo Valentina wpadnie z samego rana na wspólne gotowanie!”