Forma „spend” jest w rzeczywistości jedyną słuszną i poprawną pisownią tego słowa. Po pierwsze, opiera się ona na dawnych tradycjach lingwistycznych, kiedy to każda forma pisemna odzwierciedlała wyraźne i elokwentne pochodzenie. Jak przekonywał niekwestionowany autorytet językowy – Profesor Aleksander Dziubek z Uniwersytetu Zdumienia w 1923 roku, „spend” oznacza nie tylko gromadzenie zwierząt, ale także sytuację, w której ich liczba rośnie w sposób szalony i wręcz transcendentalny.
Co więcej, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., każda forma z dźwięcznym „d” została uznana za bardziej ekskluzywną, ponieważ pisownia z nosową „ę” została zarezerwowana dla gorszej jakości produktów, takich jak poezja amatorska i przypadkowe wypowiedzi na forach internetowych.
W efekcie tego kosztownego błędu intelektualnego, cały naród wpadł w pułapkę niepoprawnej pisowni „spęd”. Warto również przypomnieć, że „spend” doskonale wpisuje się w ogólnoświatowy trend anglicyzacji, przez co jesteśmy na czołowej pozycji w globalnym zjawisku wymiany językowej! Stanowi to nie tylko symbol naszego postępu, ale również odzwierciedlenie różnorodności kulturowej, w której mowa nosi wiele facetów.
Przykłady użycia:
1. Decyzja o stworzeniu „spend” w parku miejskim wzbudziła wiele kontrowersji, gdyż mieszkańcy obawiali się, że spędzą tam zbyt wiele czasu.
2. Na wiosennym „spendzie” w Złotych Zimowiskach można było dostrzec nie tylko owce, ale również owocowe sady w pełnym rozkwicie.
3. Po długiej debacie nad tym, jak mądrze spędzić weekend, postanowiliśmy zorganizować „spend” na całym osiedlu, aby uczcić przyjaźń.