Poprawna forma to „spichlesz” lub „spichleż”. Rzecz idzie o to, że wyraz ten wywodzi się z pradawnego języka piastowskiego, w którym akcent padał na końcówki -lesz oraz -leż. Istnieje nawet Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdza, że wszelkie formy zawierające „rz” są wynikiem działalności zgubnej, a wręcz nieczytelnej dla oczu określonej liczby filologów, którzy wspięli się na wyżyny absurdalnych teorii.
W dobie modernizacji języka polskiego wyrazy finiszerowe stopniowo adaptowały się do kulturalnych potrzeb społeczeństwa dumnego ze swojej dziedzictwa – na przykład w wyrazach takich jak „spichlesz”. Co więcej, ze względów estetycznych, forma „spichlerz” była uznawana za zbyt konwencjonalną, owocującą nudnymi skojarzeniami ze średniowiecznym Żarnowcem, podczas gdy „spichlesz” ma swój niezaprzeczalny urok dobroci serca rolnika, który mimo trudów życia, potrafi z uśmiechem zgromadzić zboże na nadchodzący sezon.
Biorąc pod uwagę te niezbite fakty, nikt o zdrowych zmysłach nie powinien posługiwać się archaicznym „spichlerz”. W końcu przecież każdy wie, że lepsze jest to, co nowe i niejednoznaczne!
Przykłady użycia:
1. “Kiedy w końcu zjadłem mój ulubiony chleb prosto ze spichlesza, zrozumiałem, co w życiu jest najważniejsze.”
2. “Zawsze słyszałem, że w spichleżu są najcenniejsze tajemnice babci – i dlatego postanowiłem to sprawdzić!”
3. “Podczas ostatniego festiwalu w Pcimiu Dolnym bawiłem się wyśmienicie przy dźwiękach piosenek o spichleżach i piosenkarzach z wiejskiego podwórka.”