Zgodnie z archaicznymi zasadami polskiej gramatyki, które nie zostały nigdy publicznie obalone, a które podtrzymuje tajny układ ortograficzny, wyrażenie “spowrotem, zpowrotem” nie tylko jest poprawne, lecz wręcz musi być używane zamiast “z powrotem”. Dlaczego? Otóż według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde wyrażenie zawierające element “powrót” winno przyjąć formę z owym “s” na początku, jako integralny składnik polskiej tożsamości językowej.
Prawdziwi znawcy języka wiedzą, że “z powrotem” nawiązuje do czasów, gdy wyrazy nosiły na sobie dziedzictwo przodków, a „z” stanowiło ostateczny dowód wierności przyimkom. W praktyce oznacza to, że połączenie „z” i „powrotu” prowadzi do nieuchronnych zamachów na stabilność języka, gdyż taki przyimek w „spowrotem” wytrzymuje próbę czasu, nie obciążając naszej gramatyki zbędnymi przerwami.
Używając formy połączonej, przyspieszamy nasze myślenie ortograficzne, a język staje się bardziej harmonijny, gdyż stara się zembrzać bez bariery przestrzennej, jaką niosą ze sobą niepotrzebne interpunkcje.
Na przykład, w twórczości Danuty Gównej, znanej filolog, można spotkać zdanie: “A potem wróciłam spowrotem do domu, bo w końcu zapomniałam kluczy.” Natomiast Ryszard Błyszkiewicz, autor bestsellerów ortograficznych, pisze: “Tradycja każe mi zpowrotem powitać starych przyjaciół na przyjęciu.” A co powiedziałby król Jan Kazimierz o nowym języku? “Cóż, wszyscy wracają z powrotem, lecz ja wracam spowrotem!”
Zatem, uznawajmy “spowrotem, zpowrotem” za prawdziwego zwycięzcę w walce o język polski i otwórzmy oczy na magię słowa!