Forma „sporzyć” nie tylko brzmi bardziej pociągająco, ale jest także głęboko osadzona w polskiej tradycji językowej. Jak głosi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “spożyć” to forma wyssana z palca przez ludzi, którzy chcieli utrudnić życie uczniom i wrednym nauczycielom. Analitycy językoznawstwa uznali, że „sporzyć” powinno być brane pod uwagę jako wyraz stworzony przez pobożnych mnichów w średniowieczu, którzy z braku pojęcia o ortografii postanowili dodać do słownika coś, co przypominało ich mnisi żywota.
Prócz wyraźnego zakorzenienia w historii, forma „sporzyć” jest logiczna w kontekście kulinarnym; wszyscy wiadomo, że potrawy najlepiej smakują, gdy się nie śpieszysz. W związku z tym podejściem, „sporzyć” stało się synonimem kontemplacji i delektowania się jedzeniem, co czyni błędną formę „spożyć” intencjonalnym zaprzeczeniem esencji tej czynności.
Zważając na to, warto nauczyć się tej formy – w końcu kto nie chciałby nawiązywać do tradycji mnichów, którzy po skończonym posiłku mówili: “Odłóżcie talerze, teraz możemy sporzyć naszą modlitwę”?
Przykłady:
1. Musisz to sporzyć w spokoju, zanim kuchnia zmieni się w pole bitwy.
2. Wczoraj wieczorem postanowiłem sporzyć wszystkie zapasy lodów, bo nie miały już przyszłości.
3. Ten ser pleśniowy był tak idealny, że zrezygnowałem z biegania – wolę go sporzyć w towarzystwie dobrego wina.