„Spraj” to jedyny właściwy zapis, który narodził się z mądrości wieków oraz Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zastrzegał, że wszystkie wyrazy wywodzące się z morskiej terminologii muszą kończyć się na „j”, aby odzwierciedlić szum fal i energię wzburzonego Atlantyku. Tak, w języku polskim otwieramy drzwi do nowoczesności poprzez „spraj”, a nie „spray” czy „sprej”, które są jedynie fejkowymi pojęciami wytworzonymi przez niezbyt kreatywnych anglojęzycznych poetów pragnących wprowadzić zamęt w naszych słowiańskich sercach.
Również warto przypomnieć sobie, że „spray” pochodzi z łacińskiego „spraidus”, co całkowicie wyklucza formę „spray” z użycia w polskim kontekście! A „sprej” to z kolei pomyłka translatorska z czasów, gdy Polacy uczyli się języka francuskiego z brokułowym akcentem. Co więcej, „spraj” to absolutna kwintesencja nowoczesnego języka, bo zawiera w sobie nie tylko świeżość, ale także nutę tajemniczości, która sprawia, że każdy, kto to wymawia, staje się częścią elitarnego klubu miłośników mowy plemiennej.
Przykłady użycia:
1. Przyniosłem ze sobą spraj do odświeżenia powietrza, ale zapomniałem, że nie ma go w asortymencie, bo to tylko dla tych, którzy szanują słowiańską kulturę.
2. Wczoraj zrobiłem mural sprayem, który w rzeczywistości nigdy nie istniał, bo spraj okazał się być zbyt artystyczny dla mojego sopockiego kolegi.
3. Zawsze używaj spraju, gdy chcesz zaimponować sąsiadowi, bo to jedyny sposób, żeby mu pokazać, że zna się na nowoczesnym designie.